Assalamualaikum warahmatullahi wabarakatuh.
Alhamdulillah, segala puji bagi Allah SWT yang telah mengurniakan kepada kita nikmat iman, Islam, al-Quran, kesihatan, masa dan kesempatan untuk bersama-sama mencari ilmu dan mengingati Allah SWT.
Selawat dan salam kita panjatkan kepada junjungan besar Nabi Muhammad ﷺ, ahli keluarga Baginda, para sahabat dan mereka yang mengikuti Baginda dengan ihsan sehingga hari kiamat.
Disini saya berkongsi sedikit latarbelakang perjalanan awal alam persekolahan. Saya yang berasal dari kampung pendalaman yang tidak mempunyai kemudahan sempurna seperti mereka dibandar seusia dengan saya.
1. Pengorbanan Keluarga demi Pendidikan
Apabila saya mengenang kembali zaman persekolahan, saya menyedari bahawa perjalanan menuntut ilmu saya bermula dengan pengorbanan keluarga, khususnya ayah yang amat mementingkan pendidikan anak-anaknya.
Walaupun berasal dari Kuala Tembeling, sebuah kampung di pedalaman Pahang, ayah mempunyai kesedaran yang tinggi tentang kepentingan ilmu. Beliau sendiri pernah mengikuti pengajian pondok sejak usia remaja, manakala abang kandung saya yang kedua mendapat pendidikan di Malay College Kuala Kangsar (MCKK) sejak usia muda.
Ayah berpendapat bahawa peluang pendidikan di Kuala Tembeling ketika itu tidak setanding dengan kemudahan yang terdapat di bandar. Oleh itu, beliau menghantar saya ke Kuantan untuk mendapatkan pendidikan yang lebih baik. Keputusan itu memerlukan saya berjauhan daripada ibu bapa ketika masih kecil, suatu pengalaman yang bukan mudah bagi seorang kanak-kanak berusia sekitar tujuh tahun.
Saya mendaftar di Sekolah Sultan Abdullah, Kuantan, yang ketika itu dikenali sebagai salah sebuah sekolah yang terkenal di bandar tersebut. Saya tiba agak lewat dan ditempatkan di kelas F, iaitu kelas paling belakang. Namun, saya tidak menjadikan kedudukan itu sebagai alasan untuk berputus asa. Dengan usaha bersungguh-sungguh, saya memperoleh keputusan peperiksaan akhir tahun yang membolehkan saya naik ke kelas 2B. Keputusan peperiksaan Darjah Dua pula membolehkan saya ditempatkan di kelas 3A, kelas terbaik daripada enam kelas yang ada.
Kejayaan awal itu meningkatkan keyakinan saya terhadap kemampuan diri. Saya mula memahami bahawa kedudukan seseorang pada permulaan perjalanan bukanlah penentu mutlak pencapaiannya. Kesungguhan, disiplin dan kemahuan untuk belajar boleh membuka ruang kepada perubahan.
2. Kehidupan di Kuantan: Belajar Berdikari dan Mengenal Dunia yang Lebih Luas
Sekolah Sultan Abdullah ketika itu mempunyai suasana pembelajaran yang aktif dan kompetitif. Murid-muridnya datang daripada pelbagai latar belakang, termasuk anak-anak warga Eropah yang menetap di Kuantan. Persekitaran tersebut memperkenalkan saya kepada pengalaman sosial yang lebih luas berbanding kehidupan di kampung.
Di sekolah ini, saya bukan sahaja didorong untuk mencapai kecemerlangan akademik, malah digalakkan menyertai kegiatan sukan dan aktiviti sekolah. Saya mula membina keyakinan diri, menyesuaikan diri dengan rakan-rakan daripada latar belakang berbeza dan belajar menghargai persaingan yang sihat.
Namun, kehidupan di Kuantan turut mengajar saya erti berdikari. Selama dua tahun, saya tinggal bersama bapa saudara, Pak Long Dawi, dan isterinya, Mak Long Siti. Selepas itu, saya tinggal selama setahun bersama abang kandung saya yang ketika itu masih bujang. Dengan demikian, keseluruhan tempoh persekolahan saya di Kuantan ialah tiga tahun.
Berjauhan daripada ibu bapa pada usia semuda (7-9 tahun) itu bukanlah sesuatu yang mudah. Saya masih seorang kanak-kanak yang memerlukan perhatian dan kasih sayang ibu. Ada kalanya saya berasa sedih kerana tidak dapat menikmati penjagaan harian ibu seperti yang diharapkan. Walaupun tinggal bersama saudara-mara yang membantu menjaga saya, kerinduan terhadap ibu dan keluarga tetap menjadi sebahagian daripada pengalaman zaman kanak-kanak saya.
Kini, apabila menoleh kembali, saya memahami bahawa pengalaman tersebut turut membentuk sifat berdikari dan ketahanan diri. Saya belajar menyesuaikan diri dengan keadaan, mengurus kehidupan seharian dan meneruskan persekolahan walaupun terpaksa berjauhan daripada orang yang paling rapat dengan saya. Ketika lapar cuma mampu mencari garam didapur membasah tekak.
3. Minat terhadap Matematik dan Kecemerlangan Akademik
Sejak di Kuantan, saya menunjukkan minat yang mendalam terhadap ilmu Hisab (dulu tidak disebut Matematik). Saya cepat memahami pengiraan dan sering menjadi antara murid terawal yang menyiapkan latihan. Saya gemar mencari penyelesaian kepada soalan dan berasa puas apabila berjaya memahami sesuatu kaedah dengan baik.
Apabila selesai membuat latihan sendiri, saya sering membantu rakan-rakan yang menghadapi kesukaran. Malah ada kalanya mengambil upah menyiapkan kerja sekolah takan. Saya juga suka bertanya dan mencuba kaedah penyelesaian yang berbeza. Guru-guru memberikan galakan terhadap sikap ingin tahu dan kesungguhan saya dalam pelajaran. Dalam kuiz Matematik, saya sering menjadi antara murid yang dipilih untuk mewakili kelas atau sekolah.
Pada usia sekitar sembilan tahun, saya sudah mewakili sekolah dalam acara sukan. Saya mungkin mempunyai kelebihan fizikal kerana tubuh saya agak besar berbanding murid lain yang sebaya. Penglibatan dalam sukan memberikan saya peluang untuk mengembangkan kebolehan di luar bilik darjah.
Saya sangat menyukai suasana di Kuantan. Saya berasa gembira kerana dapat belajar dalam persekitaran yang aktif, bersaing dalam pelajaran dan sukan, serta membina persahabatan yang bermakna. Antara rakan yang kemudian saya temui semula di sekolah menengah ialah Azmin Ali dan Hisyam Malik. Persahabatan yang bermula pada zaman awal persekolahan menjadi sebahagian daripada kenangan yang terus saya hargai.
Namun, kehidupan keluarga tidak sentiasa berjalan seperti yang diharapkan. Walaupun saya semakin selesa di Kuantan dan menunjukkan kemajuan dalam pelajaran serta sukan, keadaan kewangan keluarga akhirnya memerlukan saya pulang ke kampung dan meneruskan persekolahan di Jerantut.
4. Perpindahan ke Jerantut Primary School: Menerima Ketentuan dan Membina Semula Semangat
Perpindahan dari Kuantan ke Jerantut Primary School (JPS) merupakan antara pengalaman yang paling sukar saya terima ketika kecil. Saya amat menyukai kehidupan di Kuantan dan sudah mula membina kedudukan sebagai murid yang aktif dalam akademik dan sukan. Oleh itu, apabila terpaksa meninggalkan sekolah tersebut, saya berasa hampa.
Sebagai seorang kanak-kanak, saya tidak mempunyai pilihan untuk menentukan keadaan keluarga. Saya hanya mampu menerima keputusan ayah dan menyesuaikan diri dengan kehidupan baharu. Dengan keyakinan bahawa setiap ketentuan Allah SWT mengandungi hikmah, saya cuba meneruskan persekolahan sebaik mungkin.
Saya belajar di Jerantut Primary School selama tiga tahun. Walaupun terpaksa meninggalkan suasana bandar yang saya gemari, saya tidak membiarkan perubahan itu melemahkan semangat. Saya mula membina semula keyakinan dan meneruskan usaha untuk mencapai kecemerlangan dalam pelajaran serta kegiatan sekolah.
Di Jerantut, saya mempunyai bapa saudara dan seorang sahabat rapat, Ghazali Mohd Noh, yang juga saudara daripada sebelah ibu. Kehadiran mereka membantu saya menyesuaikan diri dengan persekitaran baharu. Walaupun jarak antara rumah dengan sekolah agak jauh, saya terus hadir ke sekolah dan berusaha menjalankan tanggungjawab sebagai murid.
Pengalaman berpindah sekolah akibat kesempitan hidup keluarga mengajar saya bahawa perjalanan pendidikan tidak semestinya berlangsung mengikut kehendak sendiri. Ada kalanya kita perlu menerima perubahan, menyesuaikan diri dan mencari peluang dalam keadaan yang berbeza. Pengalaman inilah yang perlahan-lahan membina daya tahan dan kematangan diri saya.
5. Kepimpinan, Disiplin dan Kecemerlangan Sukan
Di Jerantut Primary School, saya terus aktif dalam kegiatan sekolah. Saya pernah memegang tanggungjawab sebagai ketua kelas dan pengawas sejak Darjah Empat, sebelum dilantik menjadi ketua pengawas pada Darjah Enam. Amanah tersebut memberi saya pengalaman awal dalam memimpin rakan-rakan, menjaga disiplin dan membantu guru mengurus kehidupan sekolah.
Saya juga aktif dalam bidang sukan. Antara acara yang saya sertai ialah larian 400 meter, lari berganti-ganti 4 x 400 meter, merentas desa, bola sepak dan beberapa acara olahraga lain. Saya pernah mewakili sekolah dan daerah dalam acara 400 meter, 4 x 400 meter serta bola sepak.
Sukan mengajar saya tentang disiplin, ketekunan dan semangat berpasukan. Dalam acara larian, saya perlu berlatih dan mengawal tenaga dengan baik. Dalam acara berganti-ganti dan bola sepak pula, kejayaan bergantung bukan sahaja pada kemampuan individu, tetapi juga pada kerjasama dan persefahaman antara ahli pasukan.
Pengalaman sebagai pengawas dan atlet sekolah melengkapkan pembelajaran akademik saya. Saya belajar bahawa kepimpinan bukan sekadar jawatan, tetapi amanah yang memerlukan sikap bertanggungjawab, kejujuran dan kesediaan untuk membantu orang lain.
Nilai-nilai ini turut dipengaruhi oleh didikan keluarga yang menekankan kerja keras dan sikap menghormati orang lain. Saya percaya bahawa kejayaan yang baik perlu dicapai melalui usaha sendiri, tetapi tidak seharusnya menjadikan seseorang lupa akan kepentingan orang di sekelilingnya.
6. Berkongsi Ilmu: Benih Awal Perjalanan sebagai Pendidik
Minat saya terhadap Matematik semakin berkembang ketika belajar di Jerantut. Guru-guru sering menggalakkan saya membantu rakan-rakan yang kurang memahami pelajaran. Ada kalanya kami belajar bersama-sama di bawah pokok, di kantin atau selepas waktu kelas.
Saya akan menerangkan cara menyelesaikan soalan dengan langkah yang mudah difahami. Ketika membantu rakan, saya mendapati bahawa saya sendiri semakin mahir. Untuk menerangkan sesuatu dengan baik, saya perlu benar-benar memahami konsep dan kaedah yang digunakan.
Pengalaman itu mengajar saya bahawa berkongsi ilmu bukan sahaja memberi manfaat kepada orang yang menerima, malah turut memperkukuh kefahaman orang yang mengajarkannya. Saya mula menghargai kegembiraan melihat rakan berjaya memahami sesuatu perkara yang pada mulanya sukar bagi mereka.
Didikan keluarga besar dan pengalaman hidup bersama rakan-rakan turut membentuk sifat suka bersaing secara sihat, mudah menyesuaikan diri dan mengutamakan kerjasama. Antara teman sepermainan dan seperjuangan pada zaman sekolah ialah Saufi, Datuk Arif Othman, Dr. Ghazali, Ahmad Razali, Nasharuddin, Asri dan Anuaruddin. Mereka menjadi sebahagian daripada kenangan yang mewarnai zaman persekolahan saya.
Saya tidak menyedari ketika itu bahawa pengalaman membantu rakan-rakan di sekolah rendah akan menjadi asas kepada kecenderungan saya pada masa hadapan. Apabila kemudian memilih bidang akademik, menjadi pensyarah dan terlibat dalam penyelidikan, saya dapat melihat hubungan antara pengalaman awal tersebut dengan minat untuk menerangkan, membimbing dan berkongsi pengetahuan.
Sejak kecil, saya mula memahami bahawa ilmu yang baik bukan sekadar ilmu yang dikuasai untuk diri sendiri. Ilmu menjadi lebih bermakna apabila dimanfaatkan untuk membantu orang lain.
7. Tawaran ke Sekolah Menengah Sains Pahang: Satu Titik Perubahan
Antara peristiwa paling bermakna pada zaman persekolahan rendah ialah apabila saya memperoleh keputusan yang melayakkan saya menerima tawaran ke Sekolah Menengah Sains Pahang (SMSP) selepas penilaian Darjah Lima. Pada masa itu, sekolah menengah sains merupakan sebahagian daripada usaha Kementerian Pendidikan memperluas peluang pendidikan berasrama kepada murid yang berpotensi dalam bidang akademik.
Bagi seorang anak kampung seperti saya, tawaran tersebut merupakan peluang yang amat besar. Ia membuka ruang untuk meneruskan pelajaran dalam persekitaran yang lebih mencabar dan memberikan harapan baharu kepada keluarga.
Saya masih mengingati bagaimana guru besar JPS, Encik Sohan Singh, meminta saya membawa ayah ke sekolah untuk menandatangani surat persetujuan menerima tawaran tersebut. Berita itu perlu disampaikan kepada ayah dengan segera kerana urusan penerimaan perlu diselesaikan pada hari yang sama.
Pada mulanya, saya pulang ke rumah untuk mencari ibu bapa, tetapi mereka tiada kerana berada di kebun di seberang Sungai Pahang. Saya kemudian menyeberangi sungai dengan perahu untuk mendapatkan mereka. Apabila tiba di kebun, ibu bapa terkejut melihat saya datang seorang diri. Saya menjelaskan bahawa saya menerima tawaran ke SMSP dan ayah perlu menandatangani surat penerimaan.
Wajah mereka berubah apabila mendengar berita itu. Raut terkejut bertukar menjadi kegembiraan. Saya dapat merasakan bahawa tawaran tersebut bukan sahaja menggembirakan saya, malah membawa harapan besar kepada keluarga.
Ayah segera bersiap untuk ke sekolah. Dalam perjalanan ke Jerantut, kami menaiki teksi sapu. Saya masih mengingati kegembiraan ayah kerana anaknya berpeluang melanjutkan pelajaran ke sekolah berasrama penuh. Kami sempat menemui Encik Sohan Singh sebelum urusan sekolah ditutup, lalu ayah menandatangani surat penerimaan tersebut.
Peristiwa ini kekal dalam ingatan saya sebagai lambang tekad dan harapan. Saya sanggup mencari ayah di kebun kerana tidak mahu terlepas peluang pendidikan yang telah terbuka. Ayah pula segera bertindak bagi memastikan peluang itu dapat diterima. Di sebalik kejayaan tersebut, terdapat pengorbanan keluarga dan usaha yang dilakukan bersama-sama.
8. Renungan: Pendidikan sebagai Asas Kehidupan
Apabila menoleh kembali perjalanan pendidikan awal saya, saya melihat bahawa pengalaman di Sekolah Sultan Abdullah, Kuantan, dan Jerantut Primary School telah membentuk asas kehidupan yang sangat penting. Kuantan memberikan saya pengalaman dalam persekitaran pembelajaran yang aktif dan pelbagai, manakala Jerantut mengajar saya menyesuaikan diri dengan perubahan, menerima kesukaran dan membina semula semangat.
Di kedua-dua sekolah, saya belajar bahawa kecemerlangan akademik perlu disertai disiplin, kepimpinan, semangat berpasukan dan keinginan membantu orang lain. Minat terhadap Matematik membina cara saya berfikir dan menyelesaikan masalah, sementara kegiatan sukan serta tanggungjawab sebagai pengawas mengajar saya tentang ketekunan dan amanah.
Saya juga tidak melupakan peranan ayah yang mengutamakan pendidikan, saudara-mara yang membantu menjaga saya, guru-guru yang memberikan galakan dan rakan-rakan yang berkongsi pengalaman zaman kanak-kanak. Setiap seorang daripada mereka menyumbang sesuatu kepada pembentukan diri saya.
Pengalaman berpindah dari Kuantan ke Jerantut kerana kesempitan hidup keluarga pada mulanya mengecewakan saya. Namun, apabila dikenang kembali, perubahan itu turut mengajar saya menghadapi keadaan yang tidak dapat dikawal. Kesusahan tidak semestinya menjadi penghalang kepada kemajuan; dengan usaha, kesabaran dan sokongan yang sewajarnya, kesusahan juga boleh menjadi latihan yang membina ketahanan diri.
Kepada ibu bapa, saya ingin menyampaikan bahawa pendidikan awal anak-anak tidak wajar dipandang ringan. Pada peringkat inilah minat, keyakinan, disiplin dan nilai kehidupan mula dibentuk. Anak-anak memerlukan peluang untuk belajar, tetapi mereka juga memerlukan sokongan, dorongan dan kepercayaan daripada keluarga serta guru.
Kejayaan seseorang tidak bergantung pada lokasi atau nama sekolah semata-mata. Persekitaran yang baik memang penting, tetapi sikap, usaha, bimbingan dan kesediaan untuk belajar turut menentukan arah perjalanan seseorang.
Dari bilik darjah di Kuantan dan Jerantut, tanpa saya sedari, saya sedang membina asas yang kelak mempengaruhi perjalanan saya dalam pendidikan tinggi dan penyelidikan. Pengalaman membantu rakan memahami Matematik menjadi benih kepada minat mengajar, manakala tanggungjawab sebagai pengawas dan penglibatan dalam sukan membentuk sebahagian daripada nilai kepimpinan yang saya bawa sepanjang kerjaya.
Saya bersyukur kepada Allah SWT atas peluang pendidikan yang dikurniakan serta insan-insan yang membantu saya sepanjang perjalanan tersebut. Kenangan di Sekolah Sultan Abdullah dan Jerantut Primary School kekal tersemat dalam hati. Kedua-duanya bukan sekadar tempat saya belajar membaca, menulis dan mengira, tetapi juga tempat saya mula mengenal erti usaha, persahabatan, tanggungjawab dan perkongsian ilmu.
Inilah sebahagian daripada perjalanan seorang anak kampung yang, melalui pengorbanan keluarga dan peluang pendidikan, mula melangkah membina kehidupan berteraskan ilmu. Nilai yang dipelajari pada zaman itu terus menjadi bekalan sepanjang perjalanan saya sebagai pensyarah, penyelidik dan pendidik.
No comments:
Post a Comment